Hoca bir gün arkadaşıyla konuÅŸuyormuÅŸ arkadaşı demiÅŸ ki: – “Ya hocam dün sizin evden bir ses çıktı. Neydi o?” Hoca: – “Hiç sadece hanımla biraz tartıştık kavuÄŸum merdivenlerden yuvarlandı”, demiÅŸ. Arkadaşı: – “Yahu hocam hiç kavuktan bu kadar ses çıkar mı?”, demiÅŸ. Hoca da: – “Ya anlasana içinde ben de vardım”, demiÅŸ.

Bir gün bir adam, elinde bir mektup, hocayı tutup: – “Hocam zahmet ya sana, ÅŸu mektubu bir okusana?” Açar bakar ki Hoca mektup baÅŸtan sona arapça.. Şöyle bir iki evirir çevirir söktüremez çaresiz geri verir. Der ki: – “BaÅŸkasına okut bunu sen..” Adam ÅŸaşırır: – “Neden?” – “Türkçe deÄŸil bu mektup okuyamam.” Yine anlamaz adam, Hoca’nın okuması yok zanneder: – “Ayıp hoca, ayıp” der. – “Benden utanmıyorsan ÅŸundan utan; ÅŸu başındaki koca kavuÄŸundan utan!” Hoca, kavuÄŸunu çıkarıp uzatır adama: – “Madem ki” der, “iÅŸ kavuktadır; haydi bakalım, giy de ÅŸunu; kendin oku bakalım mektubunu.”

Bir gün Nasreddin Hocanın komÅŸuları Hocaya dert yanıyorlar: – “Yahu Hoca senin karın çok geziyor.” Hoca: – “Olur mu canım? O kadar gezse arada bir bizim eve de uÄŸrardı.” DemiÅŸ :p

Bir gün Nasrettin Hoca yol üstü bir hana inmiÅŸ..Han Nuh Nebi’den kalma bir yer..Her tarafı delik deÅŸik; adeta çökmeye ramak kalmış. Hoca’nın yüreÄŸine bir korkudur düşmüş ama, ne desin? Nihayet bir söz arasında: – “Yahu, bu senin tavan da ne kadar gıcırdıyor, beÅŸik mübarek!” diyecek olmuÅŸ ama, hancı baba hiç oralı olmamış; sözü ÅŸakaya boÄŸarak: – “AÄŸzını hayra aç Hoca, bu gıcırtı beÅŸik gıcırtısı deÄŸil; tavan tahtaları Hakka tesbih çekiyor!” demiÅŸ. Hoca’nın közü küllenir mi? Gözlerini hancının gözüne dikerek: – “Peki ama”, demiÅŸ; “ya bu tavan boyle tesbih çeke çeke aÅŸka gelip de secdeye kapanırsa, bizim halimiz nice olacak?”

Nasretdin Hoca’nın evine bir gün üç molla misafirliÄŸe gelir..3ü de birbirinden oburdur..Hoca ne yemek çıkarırsa silip süpürürler..O kadar ki sahanlarda yemek bitince, bunu da “sünnettir” diye ekmekle iyice sıyırırlar..Bu sirada odaya Hoca’nın oÄŸlu girer. Mollalar Hoca’yı memnun etmek için: – “Aman ne güzel çocuk. Adı ne bunun?” diye sorarlar. Hoca: – “Adı Farzdır”, der. Mollalar ÅŸaşırıp birbirlerine bakarlar: – “Bu ne biçim isim Hoca Efendi?” derler. “Åžimdiye kadar böyle bir isim hiç duymamıştık.” Hoca hemen taşı gediÄŸine koyar: – “Ya sünnet diyeyim de onu da mı yiyesiniz?”

Adamın biri bayağı günah iÅŸlemiÅŸ.Bir papaza günah çıkartmaya gitmiÅŸ. “Papaz efendi ben çok günah iÅŸledim. Mesela dün komÅŸunun küçük kızı geldi. YaÄŸmur yaÄŸdı ÅŸimÅŸek çaktı ben bir günah iÅŸledim.” “Allah affeder oÄŸlum”.. “Önceki gün de büyük kızı geldi. YaÄŸmur yaÄŸdı ÅŸimÅŸek çaktı ben bir günah iÅŸledim.” “Allah affeder oÄŸlum”.. “Daha önceki gün de komÅŸumun karısı geldi. YaÄŸmur yaÄŸdı ÅŸimÅŸek çaktı ben bir günah iÅŸledim.” Tamam oÄŸlum Allah affeder affeder de, sen yavaÅŸ yavaÅŸ gitsen. Hava da bozmaya baÅŸladı zaten.

Nasreddin Hoca bir cimri tanıdığının evine gittiÄŸinde tanıdığı ona bayat ekmek ile bir tabak bal ikram etmiÅŸ. Nasreddin Hoca, bayat ekmeÄŸi diÅŸi kesmeyince sinirinden balı kaşıkla yemeye baÅŸlamış. Ev sahibinin gözü yerinden oynamış: – “Aman efendim, bal ekmekle yenmez ise, insanin içini sıyırır”, demiÅŸ. Nasreddin Hoca hiç ses çıkarmadan balı bitirmiÅŸ ve: – “Kimin içinin sıyrıldığını Allah biliyor”, demiÅŸ.